خرید بهترین چسب برای تولید کفش

 

در مراحل مختلف تولید کفش چسب های گوناگون کاربرد دارند که انتخاب و خرید بهترین انها در کیفیت و دوام کفش نقش مهمی دارد. در این پست به معرفی اجمالی انها برای اطلاع رسانی بیش تر پرداخته ایم. در این خصوص کارشناسان این سامانه اماده پاسخ گویی به هموطنان عزیز می باشند.
اتصال بین قطعات مختلف به دو دسته اتصالات جداشدنی و جدانشدنی تقسیم می شوند. در اتصالات جداشدنی پس از اتصال، قابلیت جدا شدن دو قطعه وجود دارد مانند پیچ و مهره و به اتصالاتی که امکان جدا شدن دو قطعه بدون اسیب وجود ندارد، اتصال جدانشدنی می گویند. اتصالاتی که بین دو قطعه با جنس های مختلف توسط چسب ها انجام می شود جز اتصالات جدانشدنی هستند. چسب ها جز محصولات شیمیایی هستند که اتصالات جدانشدنی بین دو قطعه ایجاد می کنند و از جدا شدن دو قطعه جلوگیری می کنند.
کارکرد خوب یک چسب به سه عنصر مهم بستگی دارد که عبارت اند از قدرت چسب، ماهیت فیزیکی دو سطحی که قرار است بوسیله ان چسب به هم وصل شوند و در نهایت روش صحیح چسب زدن که اصولا به ان بی توجهی می شود.
چسب ها بر اساس فرمولاسیون و نوع مواد اولیه و ترکیب انها به دسته های گوناگونی تقسیم می شوند که یکی از انها چسب های حلالی است که در صنایع مختلف کاربرد دارد. این چسب ها از دو قسمت ماده چسب دار و حلال تشکیل می شوند و با استفاده از محلول چسب و تبخیر حلال، ماده چسب باعث اتصال دو قطعه می گردد.
امروزه بیش تر چسب ها از مواد پلیمری متنوع تولید مراکز پتروشیمی تولید می گردند اما در گذشته اکثر چسب ها لاستیکی و یا از جنس لاتکس تولید می شدند. البته چسب های خمیری نیز وجود داشتند که برای رویه و وصله نمودن پشتی ها استفاده می شدند. این خمیرها به اسانی تولید می شدند و قیمت ارزانی نسبت به چسب های امروزی داشتند اما عدم واکنش مناسب انها در برابر رطوبت و نیز سفت و سخت بودن انها، همواره ازار دهنده و مشکل ساز بود. از این رو لاتکس ها با دامنه گسترده کاربرد در کل مسیر تولید کفش به بازار عرضه شدند. استفاده از این چسب ها به صورت خیس با یک روکش و در حالت خشک با دو روکش و انعطاف بالا، سبب استقبال تولیدکنندگان از انها گردید.

بعد از لاتکس ها، چسب های پلاستیکی با چسبندگی بیشتر اما همان انعطاف قبلی تولید و به بازار عرضه شدند که با توجه به نوع حلال به کار رفته در انها از مدت زمان خشک شدن متفاوتی برخوردار بودند. چسب هایی که در انها حلال هایی از تترا کلرید کربن و یا دی سولفید کربن و یا اتر و یا تری کلرو اتلین استفاده شده بود مدت خشک شوندگی سریع و انهایی که در خود حلال تولول و یا نپتا و یا زیلول داشتند زمان خشک شدن طولانی تری داشتند.
این چسب ها با اینکه کارایی بهتری نسبت به نوع خمیری و لاتکسی داشتند اما عیب بزرگ انها اشتعال پذیری بالا و داشتن بخارات بسیار سمی بود که از نوع حلال های به کار رفته نشات می گرفت و در حال حاضر تولید این چسب ها فقط با استفاده از الکل های نفتی (ان هگزان) اجازه داده می شود.
کاربرد گسترده این چسب ها تا سال هزار و نهصد و چهل میلادی ادامه داشت تا اینکه در این سال با اختراع پلیمرهای جدید، صنعت چسب سازی متحول گردید و تولید چسب ها متناسب با هر جنس و برای امور حرفه ای و تخصصی گسترش یافت. چسب های جدید از لحاظ فیزیکی کیفیت بالایی داشتند و ایمنی مصرف کننده را در هنگام استفاده بالا بردند. این چسب ها در صنعت کفش نیز برای جنس های مختلف رویه و زیر کفش با جنس مختلف و مورد نیاز در هر مرحله فرایند تولید کفش، تولید شدند. این چسب ها در صنعت کفش در هر مرحله تخصصی شدند و برای استفاده های گوناگون دسته بندی گشتند.


اولین مرحله تولید کفش رویه‌بندی
در رویه بندی کفش مراحل مختلفی وجود دارند که نصب پشتی ها و تازنی و پیوند دهی رویه جز ان محسوب می شود.

پشتی سازی
با توجه به جنس مواد پشتی کفش، چسب مورد نیاز نیز متفاوت است. چسب مورد استفاده برای پشتی‌ها به مواد خامی که انتخاب شده است بستگی دارد. از چسب لاتکس برای اتصال چرم به چرم بدلیل اسانی سهولت و انعطاف بالا می توان استفاده کرد و اگر به صورت افشانه با ضخامت کم پاشیده شود بروی چرم چروکی ایجاد نمی کند. اگر پشتی ها تافته باشند می توان در روکش مقدماتی از چسب داغ و مذاب در زیر پرس استفاده نمود، در این حالت نوع روکش بسیار مهم است. روکش های سراسری نسبت به نوع پودری و دانه ای چسب کم تری می خواهد و رویه محکم تری ایجاد می کند. استفاده از هر دو نوع این چسب و در مراحل گفته شده بسیار اسان و با خشک شوندگی سریع همراه است.
استفاده از چسب مذاب برای پشتی ها بیش تر در تولییدی های صنعتی مدرن دیده می شود و در کارگاه های سنتی تولید کفش، چسب مایع هم برای پشتی های پارچه ای بافته و هم برای پشتی های مصنوعی ناتافته ترجیح داده می شود. به این تولیدکنندگان توصیه می شود که از چسب های پلاستیکی استفاده کنند، علت هم این است که کم تر در ماده خام رسوب می کنند و اتصال و پیوند یک دست تر و یکنواخت تری ایجاد می کنند. البته نباید فراموش کرد که از هر نوع چسبی و در هر مرحله ای از تولید که استفاده می شود مقدار کم ، سطح یکنواخت تر و پیوند یک دست تری ایجاد می نماید.

تا زدن
پلی امید داغ و مذاب بهترین گزینه برای تا زدن رویه است که کاربرد ان گشترش زیادی یافته است. نحوه استفاده از پلی امید این گونه است که در پایه چرخنده ماشین پلی امید داغ را می ریزند و پیوندی قوی و محکم و انعطاف پذیر ایجاد می نمایند که روشی فوق العاده است. البته در کارگاه های سنتی این کار امکان پذیر نمی باشد.

پیوند های فرعی
در رویه سازی اتصال های فرعی نیز وجود دارد که اتصال انها به یکدیگر در اصطلاح جفت و جور سازی گفته می شود. در جفت و جور سازی یا همان پیوند های فرعی، جنس مواد خامی که قرار است به هم متصل شوند نقش مهمی دارد. اگر اتصال مواد خام چرم به چرم و یا چرم به منسوجات و یا منسوجات به منسوجات مدنظر باشد می توان هم از چسب لاتکس و هم پلاستیک استفاده نمود فقط باید توصیه قبلی مبنی بر استفاده کم، برای رسیدن به پیوند یکنواخت را جدی گرفت. انتخاب لاتکس یا پلاستیک به مدت زمانی که برای خشک شدن مد نظر است بستگی دارد. مطمئنا لاتکس ها زودتر خشک می شوند. در این مرحله باید مراقب بود که روی رویه، چسب اضافی نماند زیرا سبب لکه می گردند که خصوصا در جنس جیر هیچ راهی برای پتک نمودن انها وجود ندارد.
در این مرحله از چسب های داغ مذاب یا چسب های دو رویه نیز می توان استفاده نمود. روش استفاده چسب مذاب این گونه است که چسب با پاشش دستی روی سطح ریخته می شود و سطح دوم فوری روی ان چسبانده می شود. چسباندن قطعات کوچک تزیینی مثل نگهدارنده های سوراخ بند کفش با این روش چسبانده می شوند که برای قطعات بزرگ این روش توصیه نمی شود.
نوار چسب های دو رویه در مرحله پیوندهای فرعی نقش اتصال موقت را دارند و فقط برای اتصال موقت قطعات برای چرخ کاری و جلوگیری از کج دوختن استفاده می شوند. استفاده از این چسب ها به سطح رویه اسیب نمی زند و اگر هم خرابی یا اشتباهی در نصب پیش اید به راحتی قابل جدا نمودن است.


قالب‌گیری و ساخت
در کوبیدن میخ در کرسی کفش از چسب های مذاب و داغ استفاده می شود. این چسب ها که از پلی امیدهای انعطاف پذیر با چسبندگی قویی تولید می شوند در سراسر کفش می توان استفاده نمود. البته چسب های پلی استری برای قالب گیری نوک پنجه کفش بسیار مناسب تر از نوع پلی امیدی هستند علت نیز عدم ایجاد خمش در هنگام پرس است. به هر حال برای استفاده از این دو چسب، باید انها را درون قسمت مذاب سازی ماشین ریخت و به سطح مورد نظر تزریق نمود.
چسب های هات ملت دانه ای در ماشین های قالب گیری اولیه به کار گرفته می شدند که بدلیل خراب شدن در مخزن ذوب سازی این گونه ماشین ها، امروزه بیش تر از چسب های هات ملت یا داغ پلی امیدی دانه ای برای اتصال اجزای کوچک کفش مثل پاشنه و زیره گذاری و … استفاده می شود. کفش‌های لژدار گودیر، زیره را به طور موقت به لژ وصل می‌کنند و سپس پرداخت‌کاری لازم برای شکل‌دهی مناسب دوختن زیره‌ی بیرونی را انجام می‌دهند. چسب مورد استفاده باید مدت طولانی به صورت روباز باشد و بدون فعال‌سازی گرمایی باعث ایجاد پیوندی قوی شود. اغلب برای چسباندن زیره‌های چرمی خیس و نمناک هم به کار می‌رود و باید فرمول ویژه‌ای داشته باشد. به طور معمول از چسب‌های لاستیکی پلی‌کلروپرین استفاده می‌شود. چسباندن زیره مهم‌ترین نقش چسب در فرآیند تولید کفش است. اتصال زیره و رویه تحت فشار زیادی قرار می‌گیرد و باید طی عمر کفش تحمل لازم را داشته باشد.

در ادامه برای فیلمی برای اشنایی بیش تر با روند تولید کفش و چسب هایی که در هر مرحله استفاده می شوند، قرار داده شده است.

 

پیشنهاد میشه از مطالب زیر دیدن کنید


 

مطالب ویژه